Vijf jaar na zijn debuutalbum (1992) bracht het uit the Bronx afkomstig D.I.T.C. LINK-lid Diamond D zijn tweede album uit: Hatred, Passion & Infidelity. Ondanks zijn verworven status als gerespecteerd producer en MC heeft dit album, dat grotendeels door Diamond zelf geproduceerd is, geen plaats in de muziekcollectie van elke hiphopliefhebber. Voor velen ligt de voorkeur bij zijn debuutplaat Stunts, Blunts and Hiphop dat door The Source in 1998 als één van de honderd beste hiphopalbums betiteld werd. Toch is Hatred, Passion & Infidelity een album waarbij een eenmalige kennismaking met je cd- speler niet genoeg is.

Om de vraag ‘’Waarom dan?’’ te beantwoorden, luisteren wij eerst naar het element dat voor een producer het meest belangrijk is: de beats. Wat opvalt zijn de melodieuze, niet te elektronisch klinkende basslines en fijne drums, die de luisteraar het gevoel geven dat hij naar een ‘echt’ hiphopalbum luistert en het begrip ‘oldskool’ vanzelf naar boven laten komen.

Het tweede en derde punt zijn de grote verzameling gastbijdrages en variatie aan stijl en onderwerpen. In het introductienummer kondigt Kid Capri ‘his man Diamond D’ aan en op de tweede track, Flowin’, is John Dough te horen. Don Baron toont zijn ambitie in MC is My Ambition en op het door Sha-Eaze geproduceerde nummer J.D.’s Revenge, over ‘vervelende vrouwtjes’, verzorgt Gina Thompson het refrein. Verderop komen grote namen Phife Dawg, Pete Rock en Busta Rhymes hun verzen droppen en op 5 Fingaz of Death komt de D.I.T.C.-crew grotendeels bij elkaar voor een rauw nummer waar de rappers met veel furie en punchlines over een Kid Capri-productie spitten.

Diamond is een producer die soms meer kracht heeft in zijn beats dan in zijn flow; het zou hier en daar misschien wat eentonig worden om op het hele album alleen zijn stem te horen. Hier lijkt hij bewust van te zijn omdat er sprake is van veel gastbijdragen. Daarbij heeft hij voor een goede verdeling gezorgd, waardoor het niet stoort dat er zoveel anderen aan meewerken. Ook Busta Rhymes en Phife Dawg, die over het algemeen een andere stijl hebben dan Diamond, hebben toch iets te zeggen wat bij D’s mening past. Er is geen artiest op dit album die echt uit de toon valt.

Hatred, Passion & Infidelity is alles behalve eentonig waardoor het niet vervelend wordt als het album een paar keer achter elkaar wordt gedraaid. Waar Cream ‘n Sunshine een vrolijke, commerciële plaat is en het refrein door Veronica Vasquez wordt gezongen, klinkt 5 Fingaz of Death weer rauw. Waar Gather Rauw, Cream ’n Sunshine en Can’t Keep My Grands To Myself partytracks zijn, is het bij het laatste nummer, Epilogue, belangrijker om echt te luisteren naar Diamond’s vertelling, waarin hij wat dieper ingaat op zijn manier van leven.

De albumtitel is toepasselijk: haat, passie en ontrouw is heel kort samengevat waar het album over gaat. Als de plaat is afgelopen, kun je zeggen dat Diamond er met veel elan en veel artiesten aan heeft gewerkt, waarbij de verdeling ook nog eens goed is. Er wordt terechte kritiek gegeven op de hiphopwereld en een erg braggende en boastende plaat is dit niet. Dat is fijn, want opschepverhalen over successen en geld, daar zit niet iedereen op te wachten. Bij nagenoeg elk nummer krijg je het gevoel dat Diamond er veel tijd in heeft gestoken. Een veelzijdig album waar een sticker met ‘real hiphop’ op geplakt kan worden. Er zijn dus genoeg redenen om dit alsnog aan je collectie toe te voegen of om de grijze wolken stof weg te blazen en keihard ‘’Never gonna give you up, no matter how you treat me!’(Never) mee te blèren.